مهدی محمودیان متولد سال ۱۳۵۷ روزنامهنگار و فعال حقوق بشر است. وی عضو کمیته اطلاع رسانی جبهه مشارکت ایران اسلامی و انجمن دفاع از حقوق زندانیان است. محمودیان از روزنامهنگارانی است که نقش به سزایی در افشای جنایات و فجایع رخ داده در بازداشتگاه کهریزک قبل و بعد از انتخابات ریاست جمهوری سال ۸۸ داشت. او نخستین کسی است که دو سال قبل درباره اعمال روشهای غیرانسانی و غیرقانونی با با متهمان در این بازداشتگاه، اطلاع رسانی کرد. وی در سال ۱۳۸۶ در نامهای به «آیتالله خامنهای» آنچه بر کسانی که تحت نام «اراذل و اوباش» در بازداشتگاه کهریزک رفته بود را افشا کرده بود.
محمودیان همچنین نقش مهم و اساسی انتشار اسامی بالغ بر ۷۰ تن از شهدای پس از انتخابات و همچنین فیلم منتشر شده از دفن پنهانی و دسته جمعی شهدای جنبش سبز در قطعه ٣۰٢ بهشت زهرا داشت.
این روزنامهنگار که دارای کارت بینالمللی خبرنگاری است در جریان حوادث کوی دانشگاه در سال ۱۳۷۸ که در آن دانشجویان سرکوب شده بودند، مدت دو ماه را در بازداشت به سر برده بود.
بازداشت
مهدی محمودیان در تاریخ ۲۵ شهریورماه ۱۳۸۸ در جریان بازداشتهای گسترده روزنامهنگاران و فعالین سیاسی بعد از انتخابات پرمنافشه ریاست جمهوری در ایران دستگیر و روانه زندان اوین شد. این روزنامهنگار در طول دورهی بازداشت و نگهداری در سلولهای انفرادی زندان اوین مود شکنجههای و جسمی و روحی بسیاری قرار گرفت. مادر وی در مورد یکی از شکنجههای وی گفته بود که «در ادامه بازجوییهای غیرانسانی فرزندم، وی را به مدت هشت ساعت و صرفا با یک زیرپیراهنی در دمای بیش از ۱۰درجه زیر صفر اوین در فضای باز نگه داشتندکه نتیجه این عمل غیرانسانی این شد که به بیماری عفونت ریه مبتلا شده و هماکنون نیز سرفههای وحشتناک میکند و در تماس تلفنی روزگذشته اعلام داشته که علیرغم مشکلات شدید تنفسی از اعزام ایشان به بیمارستان و درمان اساسی آن خودداری میکنند و همه اینها علاوه بر مشکلات دیگری از قبیل خون دماغ و ناراحتیهای کلیوی است که در اثر فشاریهای ناشی از دوران بازداشت و سلول انفرادی به وجود آمده و تشدید شده است.»
محمودیان به علت نگه داشتن وی بدون لباس در هواخوردی انفرادی در فصل زمستان برای مدت طولانی دچار بیماری ریوی و مشکل تنفسی شد. وی از شرایط جسمی بد و برنشیت ریهٔ خود، از اینکه در زندان هیچ نوع دارویی برای درمان این بیماری مزمن در اختیار او قرار نمیدهند خبر داده بود.
محمودیان که در طول ماههای دوران بازداشت اجازه ملاقات با دختر کوچک خود را نیافته بود، برای اولین در تاریخ ۱۰ اسفند ماه ۱۳۸۸ پس از شش ماه با دختر خود در زندان ملاقات کرد.
اتهامات و حکم
محودیان که نقش به سزایی در افشای جنایت اتفاق اتفاده در کهریزک بعد از انتخابات داشت در تاریخ ۱۲ بهمن ماه ۱۳۸۸ طی ملاقاتی با خانواده خود در زندان اوین از برگزاری دادگاه خود در ۱۲ اسفندماه خبر داد.
اولین دادگاه محمودیان در تاریخ ۱۲ اسفند ماه در شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب اسلامی تهران به ریاست قاضی مقیسه برگزار شد. حکم این دادگاه در تاریخ ۲۶ اردیبهشت ماه ۱۳۸۹ مبنی بر ۵ سال زندان تعزیری و محرومیت از روزنامهنگاری به وکیل وی ابلاغ شد. این حکم در شهریور ماه ۱۳۸۹ نیز توسط شعبه ۳۶ دادگاه تجدیدنظر استان تهران عینا به تأیید رسید.
پیگیری
وضعیت جسمی محمودیان در نهم فروردین ماه ۱۳۸۹ وخیم گزارش شد اما با این وجود وی در تاریخ ۲۳ فروردین ماه در تماسی با منزل، گفت که هیچ درمانی روی او صورت نگرفته و به گفته پزشک عمومی زندان به علت عفونت، یکی از ریههایش در حال از کار افتادن است. عدم رسیدگی پزشکی در زندان سبب شد هر دو ریه وی دچار عفونت شدید شده و موجب انتقال وی به بیمارستان شود. وی در حالی به بیمارستان منتقل شده بود که با دستبند و پابند بوده است.
علاوه بر این فشارها در تاریخ ۱۰ اردیبهشت ماه ۱۳۸۹ ماموران اطلاعات از همسر سابق مهدی محمودیان خواستند به خاطر پرداخت نکردن مهریه از او شکایت کند تا آنها بتوانند علاوه بر پنج سال حکم زندانش بین ۱۰ تا ۱۵ سال دیگر او را در زندان نگه دارند.
مهدی محمودیان در ۱۹ اردیبهشت ماه ۱۳۸۹ در اقدامی غیرقانونی و بر خلاف اصل تفکیک و طبقهبندی زندانیان به زندان رجاییشهر که محل نگهداری مجرمان خطرناک است منتقل شد. با وجود همهی فشارها فاطمه الوندی مادر وی اعلام کرد که فرزندش تقاضای عفو و بخشش نخواهد کرد. وی گفت: «ما در خواست عفو نداریم، اجرای قانون و رعایت حقوق انسانی تنها خواسته ماست. فرزند من و بقیه جوانان دلشان برای مملکت و مردم می سوخت و می خواستند آبروی همین کشور را حفظ کنند، حالا برای چه چیزی باید درخواست عفو بکنند؟ با تذکر امثال فرزندان من، خودشان تصمیم گرفتند کهریزک را تعطیل کنند پس چرا فرزندان ما را به جرم حقیقت گویی در مورد این بازداشتگاه تحت فشار قرار داده اند و می گویند درخواست عفو کنید؟»
در آذر ماه ۱۳۸۹ مهدی محمودیان بار دیگر به خاطر وخامت حال جسمی به بهداری زندان رجایی شهر منتقل شد، وی بار دیگر در تاریخ ۹ بهمن ۸۹ نیز در زندان دچار حمله قلبی و بیهوشی شد که مسئولان زندان از انتقال وی به بهداری ممانعت به عمل آورند. به دنبال وخامت وضعیت جسمی این روزنامهنگار وی دچار عفونت ریوی شده و نیمی از ریه اش به طور کامل از بین رفت، در این حال به دلیل شکنجهها و فشارهای روحی در زندان، محمودیان دچار بیماری صرع نیز شده است که در طول مدت بازداشت بارها از هوش رفته است و مسئولان بی توجه به وضعیت جسمی وی هستند.
در تاریخ ۲۶ دی ماه ۱۳۸۹ نیز در واکنش به فشارهای وارده به محمودیان برای «تکذیب مطالب منتسب به وی» و «اعلام ناخرسندی از مطالبی که دیگران برای او می نویسند»، این زندانی سیاسی هشدار داد در صورت انتقال به سلول انفرادی، دست به اعتصاب غذای خشک خواهد زد. پس از این هشدار محمودیان که همچنان از بیماری در زندان رنج میبرد در تاریخ ۱۹ فروردین ماه ۱۳۹۰ همراه جمع دیگری از زندانیان سیاسی در زندان رجاییشهر «در اعتراض به احضارها، بازداشتها، تهدیدات و فشارهای وارد بر خانواده های زندانیان صنفی،سیاسی و حقوق بشری و فشارها و محدودیتهای غیر قانونی و غیر انسانی تحمیل شده بر صدها زندانی سیاسی و غیرسیاسی» برای چند روز دست به اعتصاب غذا زد.
در ادامه فشارهای فزاینده به این فعال حقوق بشر در تاریخ ۳۱ اردیبهشت ماه ۱۳۹۰ سایتهای خبری از تهدید مادر مهدی محمودیان به بازداشت از سوی دادستانی تهران خبر دادند. این تهدید پس از آن صورت گرفت که محمودیان با انتشار نامهای به رهبر ایران که در آن به جزییات شرح شکنجه و وضعیت اسفبار زندان رجایی شهر پرداخته بود به سلول انفرادی منتقل و پس از آن دست به اعتصاب غذا زده بود. دو روز قبل از انتشار نامهی محمودیان به رهبر جمهوری اسلامی مادر وی در نامهای خطاب به دادستان تهران از رنجها و تألماتی که در این مدت به وی و فرزند زندانیاش رفته سخن گفته بود. با این وجود دو روز بعد از انتشار نامهی سرگشاده محمودیان به خامنهای، رهبر جمهوری اسلامی این روزنامهنگار که از شرایط تلخ زندانهای اوین و رجاییشهر و شهید کچویی سخن گفته بود به سلول انفرادی زندان رجاییشهر منتقل شد. این روزنامه نگار پس از انتقال به انفرادی در اعتراض دست به اعتصاب غذای خشک زد که در نهایت در تاریخ ۲۶ اردیبهشت بار دیگر به بند عمومی بازگردانده شد. اما بار دیگر و در تاریخ ۳۱ اردیبهشت ماه همراه چند تن دیگر از زندانیان سیاسی بار دیگر دست به اعتصاب غذا زد. این اعتصاب غذای سنگین را نیز با وجود همهی بیماریها تا تاریخ ۱۶ مرداد ماه ۱۳۹۰ ادامه داد و با انتشار بیانیهای به اعتصاب خود پایان داد.
با این وجود وی یک روز پس از پایان اعتصاب غذا بار دیگر به سلولهای انفرادی زندان رجاییشهر منتقل شد و چند روز دیگر از دوران سخت زندان خود را در سلول انفرادی گذراند. وی در حالی تمام این فشارها را در طول زندان خود پشت سر گذاشته است که از حق مرخصی محروم بوده و از حق تماس تلفنی و ملاقات حضوری و منظم نیز با خانوادهی خود محروم بوده است.
در حالیکه وضعیت جسمانی این فعال حقوق بشر همچنان وخیم و نامناسب است برخلاف وعدههای قبلیِ دادستانی و مسئولین زندان، وی برای درمان هنوز به هیچ مرکز درمانی منتقل نشده است. فاطمه الوندی مادر وی در این زمینه گفت: مسئولین قضایی «به من گفتند اگر مهدی دو، سه ماه حرفی نزند و شما هم با کسی مصاحبه نکنید حتما به او مرخصی می دهیم.» اما علیرغم همهی وعدهها این مساله تاکنون میسر نشده است. مهدی محمودیان به مادر خود در یکی از ملاقاتها گفته بود که مامورین امنیتی به او گفتهاند: «نمیگذاریم کسی که به رهبر نامه مینویسد از اینجا زنده خارج شود.»
محمودیان سرانجام پس از دو سال و نیم تحمل زندان در تاریخ هشت فروردین ماه ۱۳۹۱ به مرخصی نوروزی آمد.
- یک زندانی؛ به احترام مهدی محمودیان…. نوشتهی مجتبی سمیعنژاد
- رنج نامه مادر مهدی محمودیان
- نامه مهدی محمودیان به رهبر ایران و شرح شکنجه زندانیان سیاسی و وضعیت اسفناک زندان رجایی شهر کرج
- زندان بدون مرخصی یعنی ظلم مضاعف
- مهدی و محمودیان و چند زندانی سیاسی دیگر در نامهای خطاب به بن کی مون: به مبارزه مسالمتآمیز خود ادامه میدهیم
- عکس از مهدی محمودیان در زندان رجاییشهر
- نامه مهدی محمودیان و چند زندانی سیای دیگر به دادستان تهران
- کبوتران سفید را به یاد شهدا و اسرای دربند با ربانهای مشکلی به پرواز درآورید، مهدی محمودیان
نویسنده: مجتبی سمیعنژاد
آلبوم عکس
خانه حقوق بشر ایران
نظر شما