او درباره این «سوءتفاهم‌ها» جزئیات بیشتری نداده است.

گفته می‌شود وی تحت فشار است تا اعترافاتی ساختگی را انجام دهد.

دوکوهکی در بند دو.الف زندان اوین نگهداری می‌شود که زیر نظر سپاه پاسداران و خارج از نظارت سازمان زندان‌ها است.

پرستو دوکوهکی، روزنامه‌نگار و پژوهشگر اجتماعی ۲۵ دی‌ماه ۱۳۹۰ شبانه در خانه‌اش بازداشت شد. مأموران امنیتی کامپیوتر، یادداشت‌ها و وسایل شخصی او را با خود برده‌اند. خانم دوکوهکی پس از مرگ پدرش برای درمان افسردگی تحت درمان بوده است.

پایان پیام

فرشته شیرازی ششم مهرماه امسال در دو دادگاه به سه سال حبس تعزیری و هفت سال ممنوع الخروجی محکوم شد. اتهامات این فعال حقوق زنان در دادگاه نخست عبارت بوده است از: تشویش اذهان عمومی از طریق نشر اکاذیب، توهین به مقامات از طریق نوشتن در وبلاگ شخصی اش که بدین منظور به دو سال حبس محکوم شده است. در دادگاه دیگری او به تبلیغ علیه نظام محکوم شده است که بدین منظور هم حداکثر حکم را یعنی یک سال حبس تعزیری دریافت کرده است.فرشته شیرازی در این دادگاه ها از داشتن وکیل محروم بود.

پایان پیام

به گزارش «خانه حقوق بشر ایران» ماموران امنیتی بعد از بازداشت وی را به زندان اوین منتقل کرده‌اند و اتهام این وبلاگ‌نویس و روزنامه‌نگار را «اقدام علیه امنیت ملی» عنوان کرده‌اند.

رسولی سابقه همکاری با خبرگزاری ایسنا و و روزنامه‌‌های شرق و اعتماد و چندین نشریه سینمایی را داشته است. وی نویسنده وبلاگ «سه روز پیش» بوده است.

همچین روز گذشته پرستو دوکوهکی دیگر روزنامه‌نگار حوزه‌ی فرهنگی نیز بازداشت شده است.

پایان پیام

پرستو دوکوهکی ـ عکس از آرش عاشوری‌نیا

تارنمای مردمک گزارش داده است که ماموران امنیتی عصر روز یکشنبه، ۲۵ دی‌ماه با ورود به خانه این روزنامه‌نگار، او را بازداشت کرده و برخی از وسایل شخصی او را هم با خود برده‌اند.

به خانم دوکوهکی که هم اکنون در بند دو الف سپاه در بازداشتگاه اوین به سر می‌برد، اتهام «تبلیغ علیه نظام جمهوری اسلامی» تفهیم شده است.

در سال‌های اخیر، پرستو دوکوهکی از فعالیت‌ روزنامه‌نگاری دست کشیده بود و در «بنیاد شریعتی» کار می‌کرد.

او پیش از این در ۱۳ اسفند ماه ۸۵ نیز در جریان تجمع در مقابل دادگاه انقلاب اسلامی بازداشت شده  و مدتی در بند ۲۰۹ زندان اوین به سر برده بود. همراه با این روزنامه‌نگار، ۳۲ فعال حقوق زن دیگر نیز در آن زمان بازداشت شدند.

اتهامات او، «اجتماع و تبانی به قصد برهم زدن امنیت کشور، اخلال در نظم عمومی و تمرد در مقابل پلیس» اعلام شد اما شعبه ۱۳ دادگاه انقلاب، دی ماه ۸۶ پرستو دوکوهکی را از تمام اتهامات خود تبرئه کرد.

خانم دوکوهکی در روزنامه‌های یاس نو، وقایع اتفاقیه، اقبال، ایرانشهر (ضمیمه روزانه همشهری)، سرمایه، اعتماد ملی، شرق و نشریاتی از جمله ماهنامه زنان قلم زده است.

پرستو دوکوهکی پس از بیماری و درگذشت پدرش در ماه‌های اخیر، تحت نظر پزشک بود و دارو مصرف می‌کرد.

این وبلاگ‌نویس همچنین از جمله اعضای کمپین «دفاع از حق ورود زنان به ورزشگاه‌ها» بود و در رقابت‌های مقدماتی فوتبال جام جهانی سال ۲۰۰۶ در جریان بازی ایران و بحرین توانست به همراه ۲۹ زن دیگر وارد استادیوم آزادی شود.

پایان پیام

به گزارش «خانه حقوق بشر ایران» ژیلا کرم زاده مکوندی پیش از این در روز ۱۹ بهمن سال ۱۳۸۸ در منزل دستگیر و مدت ۳۴ روز را در بند ۲۰۹ زندان اوین به سر برد و سپس با قرار کفالت ۵۰ میلیون تومانی آزاد شد.

ژیلا کرم زاده مکوندی پیش‌تر در تاریخ ۱۵ آبان ماه جهت اجرای حکم به زندان احضار شده بود.

بهمن ماه سال ۱۳۸۹ دادگاه بدوی جهت بررسی اتهامات وی تشکیل و در ۲۰ فروردین ماه ۱۳۹۰ حکم چهار سال حبس تعزیری را برای او صادر کرد.

دادگاه تجدید نظر سرانجام حکم را به ۲ سال حبس تعزیری و ۲ سال حبس تعلیقی در مدت ۵ سال تقلیل داد، که از زمان صدور حکم ،۲۲ شهریور ۱۳۹۰ قابل اجرا بوده است.

ژیلا کرم زاده مکوندی ، شاعر و از همراهان مادران پارک لاله بود.

پایان پیام

صفحه فیسبوک خانه حقوق بشر ایران

فاطمه رهنما در مرداد ماه سال ۸۸ بازداشت و از سوی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب اسلامی به اتهام ارتباط با مجاهدین به ده سال زندان در تبعید محکوم شد. این در حالی است که وی پس از بازداشت به مدت دو ماه در انفرادی و تحت شرایط بسیار دشوار قرار داشته و تحت آن شرایط و با فشارهای بازجو مجبور به اعتراف دروغین شد. اما بعد از خارج شدن از سلول انفرادی و در دادگاه تمامی اتهامات خود و ارتباط با مجاهدین خلق را رد کرد.

در طی این مدت مادر این زندانی سیاسی از رنج و زندانی بودن فاطمه بیمار شد و در حالیکه در آخرین لحظات عمرش در انتظار آمدن و دیدن او چشم به در داشت، از دنیا رفت.

متن گفتگوی “جرس” با ناهید رهنما خواهر فاطمه رهنما در پی می آید:

خانم رهنما ضمن عرض تسلیت، لطفا در ابتدا بفرمایید آیا پیش از فوت مادرتان فاطمه توانست او را ببیند؟

مادرمان ده روز پیش در حالیکه چشم انتظار دیدن فاطمه بود از غصه از دنیا رفت. همانطور که قبلا هم به شما گفته بودم مادرم حدود شش ماه در بستر بیماری بودند اما در این مدت هر چه تلاش کردیم تا خواهرم به مرخصی بیاید بی نتیجه بود. مادر من بیماری اش به خاطر مشکلات و زندانی بودن خواهرم بود و چشمش به در خشک شد و از غصه دق کرد.

در مراسم تشیع مادرتان چطور؟ فاطمه توانست به مرخصی بیاید؟

ما به آقای دادستان اعلام وضعیت کردیم و ایشان هم به وزارت اطلاعات اعلام کردند اما با مرخصی خواهرم مخالفت شد. همان روزی هم که مادرم فوت کرد از طریق وکیل اقدام کردیم تا خواهرم بتواند به مراسم تشیع مادرم بیاید و به دادستان گفتیم که مادرم فوت کرده اما متاسفانه مراسم هفت مادرم هم گذشت اما با مرخصی وی مخالفت کردند. خود مددکاران زندان می گویند زندانی که یکی از نزدیکانش فوت می کند حداقل سه روز مرخصی شامل حالش می شود اما می بینیم که به راحتی حقوق زندانیان سیاسی نادیده گرفته می شود و خواهر من که به اتهام واهی و به ناحق در زندان است از حقوق اولیه خود نیز “محروم” است.

پاسخ دادستان به شما چه بود و آیا علت مخالفتشان را بیان کردند؟

دادستان می گویند پرونده هایی از این دست از دست من خارج است و زیر نظر مستقیم وزارت اطلاعات می باشد. حتی از زندان سپیدار هم خواستند تا ما یک گواهی فوت برای آنها فکس کنیم اما متاسفانه مسئولین آنجا هم تابع مقرارت تهران هستند و اختیاری ندارند و مقام اصلی که تصمیم گیرنده است همان وزارت اطلاعات است.

وزارت اطلاعات در خصوص این مخالفت ها پاسخی به شما می دهند؟

آنها هیچ پاسخی نمی دهند. همیشه همینگونه بوده است و واقعا مایه تاسف است. یکی از کارشناسان وزارت اطلاعات به من گفت که آن قسمت از وزارت اطلاعات که پرونده خواهر شما را دارد زیر نظر قوه قضاییه است و باید به قوه قضاییه مراجعه کنید اما هر بار که به هر قسمت از نهاد قضایی کشور که مراجعه می کنیم به سدی به نام وزارت اطلاعات برخورد می کنیم.

خود فاطمه نسبت به این شرایط اعتراض کرده است؟

خواهرم یک نامه جامعی در چهار صفحه خطاب به آقای لاریجانی نوشته است که مدتی پیش به یکی از مقامات قوه قضاییه دادم و در آنجا شروع کردم به بیان کردن مشکلات خواهرم که آن مقام قضایی گفت خود خواهرتان باید این مشکلات را بگوید نه شما! که من هم گفتم خود خواهرم نامه ای نوشته که به دفتر شما رساندم و خواهرم در این نامه شرح داده که در زمان بازداشت به مدت دو ماه در سلول انفرادی در بدترین شرایط نگهداری شده و در آن شرایط نامناسب مجبور به اعتراف شده است . این در حالی است که در پرونده خواهرم هیچ مدرکی دال بر ارتباط با سازمان مجاهدین انقلاب وجود ندارد غیر از همان نامه ای که بازجو در آن شرایط غیر استاندارد و به اجبار از او گرفته است. حالا آن مقام قضایی که نامه خواهرم را به او تحویل دادم گفته است رسیدگی می شود و ما منتظریم…

در میان صحبتهایتان اشاره کردید که در پیگیری هایتان متوجه شدید مقام اصلی تصمیم گیرنده وزارت اطلاعات می باشد حال ارزیابی شما از استقلال و اراده قوه قضاییه کشور چیست و آیا صحبتی با بالاترین مقام دستگاه قضایی کشور دارید؟

ببینید خانواده ما به هر جایی که امکان داشته مراجعه کرده اند و خود من حتی به دفتر آقای احمدی نژاد که یک دفتر ارتباطات مردمی دارند مراجعه کردم (به علت اینکه وزارت اطلاعات یکی از زیر مجموعه های دولت است و آقای احمدی نژاد هم رئیس دولت است) تا از وزارت اطلاعات شکایت کنم. وزارت اطلاعات بدون اینکه مدرکی داشته باشد حکم ده سال حبس در تبعید را برای خواهرم که در آستانه پنجاه سالگی است صادر کرده است. حال از این تریبون خطاب به بالاترین مقام قضایی کشور یعنی آقای لاریجانی می گویم که به پرونده خواهرم رسیدگی کنند. واقعا نمی دانم که یک بازجو می تواند اینقدر قدرت داشته باشد که این اتهامات بی اساس را به خواهرم بزند و سبب شود که ده سال حکم به او بدهند؟! آیا نگهداری یک زن مسن در انفرادی که مصداق بارز شکنجه است آن هم به مدت دو ماه برای گرفتن اعتراف اجباری هنر است؟ آن هم کسی که پیش سه تا از پزشکان معتمد اعصاب و روان پرونده پزشکی دارد. من از آقای لاریجانی درخواست می کنم به پرونده و نامه خواهرم رسیدگی کند.

پیگیری هایتان برای انتقال فاطمه از زندان سپیدار اهواز به زندان اوین به کجا رسیده است؟

درخواست کردیم و وکیلمان می گوید که چون حکم برای زندان اهواز می باشد اینها با انتقال او مخالفت می کنند.

برخورد مسئولین زندان اهواز با خواهرتان چگونه است؟

رفتار خواهرم طوری است که از رئیس زندان گرفته تا نگهبان زندان و همبندی هایش را وادار به احترام می کند و به همین خاطر برخورد مسئولین زندان سپیدار با او خوب است اما تا جایی که بتوانند. در هر حال زندان، زندان است و حتی خواهرم با زندانیان غیرسیاسی نگهداری می شود.

فاطمه از فوت مادرتان اطلاع دارد؟

همان روز که مادرم فوت کرد فاطمه با منزل تماس گرفته بود و من به ناچار جریان فوت مادر را به او گفتم و بشدت منقلب و ناراحت شد. واقعا دردناک است چون زمانی که عزیزی را از دست می دهیم در کنار هم بودن اعضای خانواده، سبب می شود تا آن غم و غصه را راحتر تحمل کنیم اما فاطمه در تنهایی باید غم از دست دادن مادرش را تحمل کند. جای تاسف است که اینها حتی نگاه انسانی نیز به مسائل ندارند.

از آخرین دیدار مادر و خواهرتان بگویید.

اوایل بهمن ماه سال گذشته من و برادرم توانستیم مادرم را به سختی و بر روی ویلچر به اهواز ببریم. و آن آخرین دیدار مادر و فاطمه بود. در این مدت دو سال و نیم که فاطمه زندان بود درد و رنجی که مادرم می کشید را می شد در نگاهش دید. ما تصمیم داشتیم بعد از عید دوباره او را برای دیدن دخترش ببریم اما متاسفانه وضعیت عمومی اشان این اجازه را نداد و حالشان بد شد و به کما رفتند و در بیمارستان بستری شدند بعد از آن ما هر چه سعی کردیم تا اجازه مرخصی فاطمه را بگیرم تا بالای سر مادر بیمارش باشد نتیجه نداد و با کمال تاسف حتی اجازه ندادند بر سر خاک مادرش حضور پیدا کند…حتی دادستان مادر من را روی ویلچر دیده بود و از وضعیتش خبر داشت و زمانیکه وکیلمان به دادستان خبر فوت مادرم را دادند ایشان متاثر شدند اما…. من واقعا متاسفم برای کسانیکه از درک چنین مسائلی ناتوان هستند.

در آخرین گفتگویی که با هم داشتیم از ناراحتی های خواهرتان گفتید آیا به مشکلات جسمانی ایشان رسیدگی شده و در حال حاضر وضعیت عمومی و روحی اشان چطور است؟

همانطور که قبلا گفتم یک توده در داخل سینه و رحمشان است که باید رسیدگی شود و مشکوک به سرطان است و هر شش ماه یکبار باید بررسی شود و علاوه بر بیماری جسمانی مشکلات روحی هم دارند که پیش سه پزشک معز و اعصاب پرونده پزشکی دارند و ما این پرونده ها را به مسئولین قضایی هم تحویل دادیم اما هیچگونه ترتیب اثری داده نشده است. حتی وکیلمان می گوید فقط چند تا از موکلانش هستند که اینطور روی آنها حساسیت دارند که متاسفانه یکی از آنها خواهر من است. جالب هم اینجاست که ایشان اصلا جرمی مرتکب نشده است و من نمی دانم اینها جواب خدا را چگونه می خواهند پس دهند.

پایان پیام

به گزارش تا قانون خانواده برابر وی هنگام بازداشت بارها مورد ضرب و شتم نیروهای امنیتی قرار گرفت که در نتیجه آن بازو و گوش وی به شدت آسیب دید.

فرانک فرید شاعر، مترجم و فعال حقوق زنان و سردبیر مسائل زنان ماهنامه‌ی توقیف شده‌ی دیلماج است. وی همچنین از اعضای کمپین یک میلیون امضا نیز هست. از کتاب‌های وی می‌توان به «یوخودا آییلماق» و «شعر توپلوسو » اشاره کرد.

پایان پیام

به گزارش «تغییر برای برابری» در دادگاه دیگری او به تبلیغ علیه نظام محکوم شده است که بدین منظور هم حداکثر حکم را یعنی یک سال حبس تعزیری دریافت کرده است.فرشته شیرازی در این دادگاه ها از داشتن وکیل محروم بوده است.

فرشته ی شیرازی ، از تاریخ۱۲ شهریور امسال بازداشت و در شرایط نامناسبی در زندان آمل به سر می برد.به طوریکه تا پیش از این امکان ملاقات و تماس تلفنی با خانواده ی خود را نداشته است. همچنین فرزندان خانم شیرازی ، تحت فشار مقامات امنیتی قادر به اطلاع رسانی در مورد مادر خود نیستند.

اخبار رسیده حاکی از آن است که فرشته شیرازی از حداقل حقوق یک زندانی هم برخوردار نیست.او را در زمین نموری بسر می برد و مجبور است روی زمین بخوابد. با توجه به این که او قبلا جراحی کمرو گردن انجام داده است و شرایط روحی خوبی ندارد این شرایط شکنجه ای مضاعف برای اوست.

به گزارش تارنمای ادوارنیوز در روز اول بازگشایی دانشگاه ها، حراست دانشگاه علم و فرهنگ طی اقدامی بی سابقه برخی از دانشجویان دختر را مورد بازرسی بدنی قرار داده است. مامورین حراست به بررسی کارت دانشجویی همه دانشجویان دختر پرداخته و به دانشجویانی که کارت خود را به همراه نداشتند، اجازه ورود به دانشگاه را نمی دادند. عده ای دیگر از دانشجویان را نیز مجبور می نمودند که کارت های شناسایی دیگر خود از قبیل شناسنامه یا گواهی نامه رانندگی را ارائه کنند. حراست در برابر اعتراض دانشجویان به بهانه صدور «بخش نامه» عملکرد خود را توجیه کرده است.

همچنین حراست این دانشگاه به منظور فشار بیشتر دانشجویان بر تعداد ماموران زن خود افزوده است. گفتنی است که این گونه برخوردهای توهین آمیز به ویژه در قبال پوشش دانشجویان پیش از این نیز در دانشگاه علم و فرهنگ در گذشته به وجود داشته اما در حال حاضر با بالا گرفتن بحث تفکیک جنسیتی این دانشگاه دست به اقدام جدیدی زده است.